zaterdag 3 november 2018

Natuurwerkdag WAN 2018





Beste allemaal,

Het WAN werkseizoen is vandaag officieel geopend met de landelijke Natuurwerkdag.
En wat voor een natuurwerkdag. Een blauwe lucht, een herfstzon boven ons en een heerlijke temperatuur. Wat willen we nog meer.
We waren incl. begeleiders met 18 personen. 18 personen waarvan de leeftijd behoorlijk uiteen liep.
Zo was de jongste 12 en de oudste 77. Dit was onze ouwe rot, de troetelbeer van Wassenaar, onze Gerard. Wat was het leuk om hem weer te zien. 

Nadat de begeleiders om 9 uur al op de boerderij waren, begonnen de voorbereidingen: gereedschap naar het bos brengen, spandoek ophangen, her en der op de Maaldrift routepijlen ophangen enz.
Rond 9.45 u kwamen de eerste deelnemers al binnendruppelen. Na een welkomspraatje op de boerderij, gereedschapsinstructie en uitleg in het bos, konden Lydia en ik als demonstratie de eerste boom van het seizoen zagen. Rond 10.45u. kon iedereen dan eindelijk de zaag en rodax ter hand nemen en zelf aan de slag gaan. Onder invloed van de steeds hoger komende zon werden de bomen in hoog tempo gezaagd en maakte de stilte in het bos plaats voor een regelmatig  “Van onderuh “. 

Na ruim een uur gezaagd te hebben was het tijd voor koffie en werden door ons de bekende verhalen over het Ommedijkse Bos verteld. De geschiedenis, de kreek enz. enz.
In de middagpauze zorgde boerderij Nellesteijn voor diverse stukjes kaas, waarvoor onze dank. 

Bij het afscheid kreeg iedereen, als dank, een zakje met bloembollen. Er is nog genoeg over, dus onze eigen hakkers kunnen de komende weken hier ook van profteren .
Na het gereedschap te hebben geteld, gesorteerd en te hebben opgeborgen  fietsten we vergezeld door 2 deelnemers richting “ Het buitenhuis  “ aan het Valkenburgse Meer. Hier werd nog even nagepraat en genoten we van ons biertje.
Al met al kunnen we terugkijken op een zeer geslaagde landelijke natuurwerkdag. 

Nadat we deze dag gehad hebben is het Ommedijkse Bos weer voor “ onze “ en evt. nieuwe hakkers.
Vanaf vandaag ( 3 november ) werken we weer wekelijk in het Ommedijkse Bos. In ieder geval tot aan de jaarwisseling.

Agenda

10 november zagen Ommedijkse Bos
17 november zagen en schoonmaken/repareren van de nestkasten



LINK NAAR FOTOALBUM
Klik op de rodax voor fotoalbum
      
                                                                                       




zaterdag 20 oktober 2018

Zomp en zwam

Glimmer-inktzwam
Parel-amaniet


Na vanochtend ( 20 oktober )  met 3 man nog  even 2 uurtjes de tanden op elkaar te hebben gezet,  is het schonen van de kreek voor dit jaar afgerond. In  3,5 zaterdag hebben we 200 m. aan kreek geschoond, uitgediept en op sommige plaatsen zelfs weer opengegraven.
Een traject waarbij het de eerste helft van de tijd bijzonder onhandig werken was, met een lange sloothaak in veel te dicht struikgewas.
Het laatste deel ging echter een stuk vlotter doordat we de ruimte hadden om goed te werken.
Nadat het werk vandaag om 12 uur was afgerond, keken we voldaan terug naar ons werk en dacht ik : ligt het Waterloopbos nu eigenlijk in Amsterdam of in Wassenaar. 

Na de vroege pauze hebben we, om de tijd vol te maken, ons zelf getrakteerd op een paddenstoelenexcursie door het Ommedijkse Waterloopbos.
Wat ons opviel was dat er op de 2 paadjes door het bos verschrikkelijk veel paddenstoelen groeien.
Dit is geen toeval dat ze juist hier staan. Piet heeft nml. de afgelopen jaren heel wat uurtjes gestoken in het onderhoud van de paden.
Om iedereen met droge voeten te laten lopen heeft hij d.m.v. stammetjes een knuppelpaadje aangelegd. Het zgn. Rijsdijkse knuppelpad.
Deze stammetjes zijn inmiddels niet meer zichtbaar en beginnen geleidelijk aan weg te rotten. En waar rottend hout is zijn paddenstoelen.

Ik hoop jullie allemaal incl. familie en vrienden op 3 november te zien. 

Groet,
Johan


Gewone zwavelkop


Grote kale inktzwam


Knol honingzwam
Knol honingzwam
Tranende franjehoed

Knol honingzwam

Zwerm inktzwam

zaterdag 13 oktober 2018

Zomp en drab




Op deze zomerse oktoberzaterdag wandelden vijf leden van de werkgroep gewapend met schop en sloothaak in ganzenpas het Ommedijkse Bos in. 
Je zou het niet verwachten zo ver in het jaar maar het lekkerste vertoeven was op de schaduwrijke plekken. De mouwen werden letterlijk en figuurlijk opgestroopt, de mannen gooiden de beuk erin en onder de pet en op de rug werd het in rap tempo vochtig. Het is dan ook best zwaar werk. Sommige ondiepe delen van de kreek staan droog en daar moet de schop in. Met je laarzen vastgezogen in de drab en een klodder blubberklei aan je schop, wat er niet vanaf wilde, was het  balanceren en als je dan een laars uit de zomp wilde trekken….leverde dat weer een hoop gelach vanaf de kant op. 
Maar ook het werk met de sloothaak is niet te onderschatten: het omhoogtrekken van de flinke klompen bagger is spierballenwerk volgens één van de diggers, vandaar de tip van een van de werkgroep leden om -als er ruimte is- achteruitlopend de haak op het droge te halen. 
In twee groepjes werd er een meter of vijf van elkaar af in een ondiep gedeelte gespit, wat uiteindelijk als resultaat had dat na het ,,doorsteken,, van een damwandje er een behoorlijke waterverplaatsing ontstond. Zo had het Ommedijkse Bos korte tijd een heuse waterval: de Nellesteijn Fall. 
Gestaag vorderde het werk en rond 12.45 uur werd unaniem besloten om de resterende ca 15 meter van de kreek voor de 20 oktoberploeg te reserveren en de lunch te gaan gebruiken in de schaduw van het oude bosgedeelte. 
Volgende week heeft de 13 oktoberploeg dus een vrij weekend. Voor degenen die volgende week 20 oktober het laatste stukje afmaken graag even bij Johan melden dat je komt.

Luit, sterkte gewenst met de operatie.

Groet,

Piet.




                                                                                                                                                                                    

zaterdag 29 september 2018

Baggerploeteraars



Dat ik nooit meer naar het weerbericht hoef te luisteren bleek vandaag wel weer. “ met een magere 15 graden wordt het een kille zaterdag “. 
Kil was het inderdaad wanneer we om 6 uur waren begonnen. Maar om 10 uur was de zon al aardig doorgekomen en steeg de temperatuur in rap tempo.
Aangekomen in het bos was het,  zoals zo vaak, of je vanaf het boerenerf een andere wereld binnen stapte.
Windstil, doodstil en de eerste zonnestalen die over de boomtoppen heen kwamen.  Er stonden 5 man die de zelfde gedachten  hadden: Dit wordt genieten!!
Al het begin is moeilijk, zeker wanneer het weer een aantal zaterdagen in de bagger ploeteren wordt.
Vanaf vandaag houden we ons een aantal zaterdagen bezig met het opschonen van de “ eeuwen oude getijdekreek “. ( hij blijft mooi ).
Dit opschonen van sloten en andere watergangen kan op verschillende tijden van het jaar en op verschillende manieren.
Wanneer een watergang ieder jaar wordt geschoond dan heet dit bladvissen. Er wordt alleen blad en ander plantaardig materiaal verwijderd. We spreken van baggeren of uitdiepen wanneer een watergang eens in de 2 tot 5 jaar wordt geschoond. Tot op de bodem wordt alles zo veel mogelijk verwijderd. Hier houden wij ons de komende zaterdagen mee bezig. De meest ideale tijd hiervoor is september/oktober. Het leven rond het water, vooral amphibieën, zijn nog niet in de sloot weggekropen voor de winterslaap. Het enige nadeel is dat de bladval nu nog moet komen. Maar tegen de tijd dat dit tegenwoordig gebeurt is de kans groot dat we de kikkers wakker schudden.
Zoals ik al eerder schreef waren we vandaag met 5 man. Helaas, helaas, helaas lijkt het erop dat dit nog maar de harde kern van de groep is. Please, willen jullie ons de komende winter verrassen.
Maar met 5 goed gehumeurde, uit de klei getrokken baggeraars is er toch behoorlijk veel gedaan. We zijn al bijna tot de helft van het bos gekomen.
Om zo ver te komen ging er toch een hoop trek, snoei en knipwerk aan vooraf.
Het eerste gedeelte van het bos is nml. al behoorlijk begroeid geraakt. Niet alleen met struiken en bomen maar ook met bramen en ander struweel. Evenals andere jaren laten we sommige gedeeltes verlanden. Dit om meer variatie in moerasvegetatie te krijgen.
Al met al was het een succesvolle, gezellige en zonnige herfstdag die afgesloten werd met een grote gele kwikstaart langs de kreek en de eerste koperwieken in de meidoorns.

Wie wil dit volgende week zelf ervaren?
Het verslag + enkele foto’s staan binnen enkele dagen op ons blog.

Groet,
Johan.




zondag 23 september 2018

Kloven en sloten

Gisteren op de laatste kloofdag van dit jaar was de opkomst voor deze klus redelijk groot te noemen met 7 deelnemers. We, eerlijk gezegd ze, waren binnen 2 uurtjes klaar en hadden hun zakken gevuld.... 
Ik heb me o.a. bezig gehouden met het ontsmetten van het gereedschap i.v.m. de Essentaksterfte. Wel interessant om een paar uurtjes het gereedschap + allerlei spulletjes door te snuizen. Ik kwam spul tegen waar ik het bestaan ervan al was vergeten. 
Op ons wekelijks slotwandelingetje door het bos viel het op dat de kreek al weer met water komt te staan. Er werd meteen geopperd om de komende zaterdagen, waar mogelijk, te gaan “ sloten “. ( nee, we gaan niets met Luit doen ). 
Ik denk dat we met deze najaarsklussen zo over rollen naar het zaagseizoen. Ik heb 5 sloothaken en 10 spades besteld. SPADES OM TE SLOTEN? Dit kan op droge plekken maar ik heb ze eigenlijk besteld voor de komende winter. We sluiten het seizoen natuurlijk weer af met de nodige nieuwe aanplant. De sloothaken blijven ook de hele winter staan zodat het zagen afgewisseld kan worden met het sloot werk.
Johan.

zaterdag 1 september 2018

Gaten slaan



Vanwege de wat teleurstellende opkomst, was het resultaat van de eerste zaag/kloof werkdag op Nellesteijn niet om over naar huis te schrijven,
dus al helemaal niet om er iets over op de blog te zetten....

Door diverse  handicaps ( onder andere meidoornhout) konden de klovers geen al te groot gat in de stapel -door Chris en Johan gezaagde- blokken slaan. Het uiteindelijke resultaat was een bergje hakhout goed om circa 4 a 5 zakken te vullen, in de woorden van Luuk ,, goed voor een toetje voor vier personen.''

Positief is dat de zagers gestaag door gingen. ( zo te horen aan het gebrom uit het bos)

Eveneens positief is dat we verwachtten een slagveld aan te treffen voor wat betreft de jonge aanplant, maar bij nadere controle bleek dat er onder de beschermers her en der fris groen blad te zien was!
Volgende week zaterdag kan iedereen de vakantiestress wegslaan en met de resterende berg hout korte metten maken.

Omdat er verder niets te vertellen valt, behalve  dat het weer prima en prima weer was, blijft het bij dit korte verslag.


Piet.
P.s.
Moeten er volgende week verkeersregelaars komen vanwege de grote opkomst ?






zondag 29 juli 2018

Wildbeleving


Beste allemaal,

Iedereen zal vrijdag 27 juli 2018 herinneren als de warmste dag ooit. De hitte joeg me daarom ook s’avonds het huis uit. Ik besloot daarom richting het Ommedijkse Bos te vertrekken. Daar aangekomen was het rond 20.30 u nog 33 graden. Aangezien ik geen puf had om het snikhete bos in te duiken beperkte ik de route tot het weiland  langs de oostkant van het bos. In de schaduw en hopelijk genietend van de oostenwind. Dat genieten was er niet echt bij omdat het zelfs nu nog een bloedhete wind was. 
Ik liep tot aan de torenvalkenkast, benieuwd of de jongen al waren uitgevlogen. Voordat ik op deze plek arriveerde hoorde ik uit de polder een klagelijk, bedelend torenvalken geluid komen. De torenvalken waren uitgevlogen. Niet ver van het bos, langs de wetering, zaten ze ieder op een hek en/of paal luid om eten te roepen. Zelfs de kleinste van het nest was al uitgevlogen. Wat mij opviel was dat  pa en ma de Torenvalken niet langs gingen met voedsel. Ze vlogen een heel stuk verder naar een hek, onmiddellijk gevolgd door de “chicks “ . Ze moesten er duidelijk wat voor doen. 
Nadat ik dit tafereeltje een uurtje had bekeken liep ik om de achterkant van het bos langs naar de westkant, waar inmiddels de zon was verdwenen. Hier had ik in het late avondlicht een mooi uitzicht over dit deel van het bos en het aangrenzende weiland. Op deze plek is het altijd hopen op een “ wildbeleving aan de rand van Leiden. “ De tijd vorderde, de hoeveelheid licht nam af, de luiheid bij mij nam toe en het bleef heet. Het gevolg was dat ik steeds verder onderuitzakte en dat het met een rugzak als kussen eigenlijk best wel lekker lag op dit gortdroge grasmatras.
Na een half uur schoot ik plotseling wakker. Niet van de kou of het vocht , maar wel van de muggen. Het was inmiddels 22.15 u en toen ik weer rechtop zat sprongen er , bijna in de duisternis, 4 reeën  uit het bos. De hindes als eerste gevolgd door een hitsige bok die ze stuk voor stuk opjoeg. Opvallend was dat er een klein exemplaar  tussen liep. Dit zou wel eens een kalf van afgelopen jaar kunnen zijn. Stil juichend van deze wildervarig bleek het feest nog niet over. Terwijl de reeën grazend in het weiland stonden, kwam er een vos tevoorschijn die al struinend de rand van het bos verkende. Een meter of 30 voor mij nam hij keurig de plank over de sloot naar het oude bos. Na 5 minuten ging hij ook weer keurig aan de andere kant via de plank de polder in. Dit is al de 3e keer dat ik dit waarneem. Wat was het doel van deze vos ?
Al met al was dit een avond met één grote wildbeleving aan de rand van Leiden.

Groet,
Johan